Voor de pure tekstmensen hier het gedicht:

Ik ben de opgegraven huid van
een vrouw die ooit gedroomd heeft
omarm mij, zie mijn tekort
herstel mijn schouder met een zwijgzaam ja
maar leen me geen gelaat
want alle ogen gaan later dicht en
voor een mond kent niemand het eerste woord
(Roel Richelieu)

Om Hans Teeuwen te quoten: “ik kan het niet, ik kan het niet uitleggen. Dat is, dat is iets… dat is een gevoel… dat is een gevoel. Je kan het niet… je kan niet..”