Ik denk dat we onszelf hier op Eekhoornchaos best wel retromannen kunnen noemen op het gebied van ‘gamen’ daar Steven zich heeft verdiept in het maken van 8-bit muziek en ik tijdens het typen van dit bericht Gradius 3 en Mortal kombat 3 Ultimate tegelijk tracht uit te spelen op de Super Nintendo.

Het is geen geheim dat single-player missies in spellen uit de jaren 90 waanzinnig moeilijk zijn (zeg maar onmogelijk op hard). Maar hier en daar zijn er uitzonderingen die overgingen van een ‘Je-hebt-net-vernomen-dat-je-dochter-is-aangerand-vechten’ tegen een ‘comateuze-Koen-Krukken’ naar een ‘blind-en-allergisch-voor-zuurstof-vechten‘ tegen ‘een-van-scheermesjes-en-Aids-gemaakte-Bruce-Lee’.

De NES (Nintendo 8-Bit Entertainment System) was de koning in het verzinnen van dergelijke situaties. Een weerzinwekkend beperkte en slechte besturing in combinatie met chaotische, flitsende, vooral erg onduidelijke graphics en uiteraard erbarmelijk slechte spellen zorgde in mijn leven voor ettelijke honderden uren pure fun!

Uiteraard was de NES niet de enige boosdoener. Alle systemen uit deze tijd kampten met deze problemen. Bijvoorbeeld: Hugo for windows. Een spel waarin je, door willekeurige dingen te typen op je pc, commando’s kon ingeven. Helaas moesten deze 100% correct zijn: Je ziet een sleutel liggen en wandelt er naartoe met ‘Hugo’

1. “Pick up key”: doet niks.
2. “Pick up the key”: doet niks.
3. “Pick up the damn key which is on the floor in front of you.”: doet niks.
4. “Pick up the damn golden key which is on the dirty floor”: doet niks.
5. “Pick up the golden key near you, which is on the filthy floor, Hugo”: doet niks.
6. “Pick up the shiny golden key which is on the disgusting floor, please”: doet niks.
7. “Pick up the caramel-looking golden key which is on the repulsive floor, please”: doet niks.
8. “Pick up the f*cking key which is on the Goddamn repulsive floor, you faggy Hugo!”: *Hugo stapt naar de sleutel, pakt hem op en zegt: “I have the key!”.

En probeer dan maar eens de lichtblauwe gebarsten glazen deur met daarachter een naakte man met sigaar in de mond te openen met deze sleutel…
Het is voor mij een amusante manier geweest om geduld te leren hebben en om nooit op te geven. Misschien is het hierdoor dat de meeste mensen mij nog nooit echt kwaad gezien hebben? Ik heb namelijk liters en liters geduld! De televisie die hier begin jaren ’90 stond en de met bijtsporen aangetaste kaskes van de nintendo (‘Joypads’ in de volksmond) zullen daar echter anders over spreken.

Ik ben niet de enige ter wereld die er zo over denkt. Zo bestaat er de “Angry Nintendo Nerd“. Een echte nerd (hij maakt er zelf geen geheim van) die zich enkel en alleen bezighoudt met het reviewen van oldskool Nintendo games op een hilarische wijze. We zetten in deze post even zijn beste besprekingen in het licht.

Let wel: De filmpjes zijn best lang, dus haal al maar vast een zak Pirato’s en een River limonade boven!
Maar ik beloof jullie; Indien je weet hoe de frustraties van het prille gamen op de NES (of eender welk systeem uit eind jaren ’80/begin jaren ’90) aanvoelt, zal je je kostelijk amuseren met zijn -vaak terecht hilarisch cynische- reviews.

De nostalgie zal, tijdens het bekijken van deze video’s, door menig rasecht gamersbloed vloeien! Eerst warmen we op met zijn zelfgemaakte parodie op menig absurd moeilijk NES-game:

Kung Fu Bandito

Hier beginnen de echte reviews:

Turtles 1

Zelf heb ik dit spel walgelijk veel gespeeld en ik geef hem meer dan gelijk. Het was nu eenmaal absurd moeilijk.

Karate Kid

Rocky

Zelf heb ik dit spel nooit gespeeld, maar het kwam zeer vaak voor dat level 1 vijf minuten Koen Krukken was en level 2 drie uur Bruce Lee. (voorbeeld: Digger T. Rock, Gremlins 2, Double Dragon 3, …)

Roger Rabbit

Hahaha: “A cheetah”.

En voor wie er maar niet genoeg van krijgt:

Double Dragon III

In een ver verleden heb ik me er amateuristisch aan gewaagd, en binnenkort hoop ik er terug werk van te maken (Voorlopig technische werkloosheid door het gebrek aan een parallelle aansluiting).

Het mooie eraan is dat je met heel beperkte middelen (4 kanalen, waarvan één pure noise) toch uiteindelijk tot essentie kan komen. En in één adem scandeer ik er meteen ‘Less is more’ bij. Twee artiesten die pareltjes afleveren: Covox & de Belgische Lo-bat. Die laatste durft af en toe experimentele wegen te bewandelen, en Covox is pro eenvoud en fijne deuntjes. Hieronder vind je alvast ‘Leave everything move on’ van Covox. Maestro, muziek!

Toevoeging: Ook Sunday is een plaat van formaat. Komt wat aarzelend in gang maar uiteindelijk een sterke compositie.

Update: ComputeHer is ook heerlijk.