Pieter De Crem heeft het de laatste tijd niet gemakkelijk. Zijn Google-resultaten zullen nooit meer hetzelfde zijn, en de blogosfeer gonst nog altijd van de bedrijvigheid. Toch ben ik blij dat ik eindelijk begrijp waarom ik me zo onveilig voel tijdens het bloggen. Ik ben namelijk gevaarlijk, maar dat is oud nieuws.

Toen Pieter me op de hoogte bracht, heb ik meteen alle scherpe voorwerpen uit mijn blogkamer verwijderd. Het zal maar gebeuren dat ik tijdens het schrijven plots een potlood in mijn oog steek, of met een breekmes de Z van Zorro in mijn voorhoofd kerf.

Ergens voel ik een beetje mee met de groeipijnen die hij ervaart als Minister van Defensie. Hier op Eekhoornchaos vervul ik een beetje dezelfde rol, maar wij noemen dat Eekhoorniaanse verdedigingskrijger per vierkante meter. Pieter, ik denk aan jou als ik de blog update omwille van hackergespuis, of plafonddienst doe omwille van SQL.

Een van de leukste reacties op de hele hutsepotterij kwam van de blog van San F. Yezerskiy. In de minister smaakt naar appeltjes lezen we hoe fijn een ontmoeting met onze minister kan zijn. Ik werd er helemaal warm van. Een voorproefje:

“Ach gut, arme stakker”, mompelde de minister toen hij Kenny’s rolstoel zag. Beheerst stapte hij op de trouwe stamgast af, liet zijn ogen tergend langzaam over hem heen glijden, nam tenslotte Kenny’s dikke, rode hoofd tussen de handen en drukte hem een kus op het voorhoofd.

Voor het vervolg kunnen jullie bij San F. Yezerskiy terecht.